shànɡliú
上流，羊在下流，虽浊无碍。”豺复责曰：“汝去年某日，出言得罪于我，
yì
ɡāishā
yánɡyuē
dàwánɡwù
yǐ
qùniánmǒurì
yánɡwèichūshì
ānnénɡdézuìdàwánɡ
chái
zébiànxiūwéinù
zézhīyuē
rǔzhīfù
dézuìyúwǒ
yì
rǔzhīzuìyě
suípēnɡzhī
yánɡzàixiàliúsuīzhuówúàicháifùzéyuērǔniánmǒurìchūyándézuìyúwǒ
亦该杀！”羊曰：“大王误矣。去年某日，羊未出世，安能得罪大王？”豺则变羞为怒，责之曰：“汝之父母得罪于我，亦汝之罪也。”遂烹之。。 谚云：欲加之罪，何患无辞。即此之谓也。
74、鹿照水 鹿照水
有鹿饮与溪边，自照水影，见其两角峥嵘，甚为自乐，惟恨四足轻小，颇不相称，甚不满意。正叹恨间，忽闻猎者带犬自远而来，鹿急为奔避，幸得四足轻捷，猎犬追至，鹿则逃入竹林，奈被两角阻挠竹上，欲进不能，卒之为犬所捕。鹿悔曰：“我尚恨其脚小，而夸其角长，不知救吾命者，脚也；丧吾命者，角也！”
75、杉苇刚柔
夹岸相映：一边杉树参天，一边芦苇点水，杉苇朝夕相见。一日，其杉讥诮（qiào）其苇曰：“看你体如柔丝，性如流水，每每随风而舞，风东则东，
fēnɡxīqiào
qíwěiyuē
kànnǐ
tǐ
rúróusī
xìnɡrú
liúshuǐ
měiměisuífēnɡérwǔ
fēnɡdōnɡzédōnɡ
zé
xī
háowúɡānɡqì
hé
rúwǒzhènɡzhíbùqū
qǐ
búkuàizāi
wěiyuē
ɡānɡróuɡèyǒusuǒ
jiá
ànxiānɡyìnɡ
yìbiānshānshùcāntiān
yìbiānlúwěidiǎnshuǐ
shānwěizhāoxīxiānɡjiàn
yí
rì
qíshānjī
shānwěiɡānɡróu
jiǎoyě
sànɡwúmìnɡzhě
jiǎoyě
cùzhīwéiquǎnsuǒbǔ
lùhuǐyuē
wǒshànɡhènqíjiǎoxiǎo
érkuāqíjiǎozhǎnɡ
bùzhījiùwúmìnɡzhě
dé
sì
zúqīnɡjié
lièquǎnzhuīzhì
lù
zétáorùzhúlín
nàibèiliǎnɡjiǎozǔnáozhúshànɡ
yù
jìnbùnénɡ
bùxiānɡchèn
shènbùmǎnyì
zhènɡtànhènjiān
hūwénlièzhědàiquǎnzìyuǎnér
lái
lù
jí
wéibēnbì
xìnɡ
yǒulù
yǐnyǔ
xībiān
zìzhàoshuǐyǐnɡ
jiànqíliǎnɡjiǎozhēnɡrónɡ
shènwéizì
lè
wéihènsì
zúqīnɡxiǎo
pō
lùzhàoshuǐ
lùzhàoshuǐ
yànyún
yù
jiāzhīzuì
héhuànwú
cí
jí
cǐ
zhīwèiyě
风西则西，毫无刚气，何如我正直不屈，岂不快哉！”苇曰：“刚柔各有所长。吾虽懦弱，究可免祸；汝虽刚强，犹恐安身不牢。”
yí
rì
jùfēnɡzhòuqǐ
qí
lúwěizuǒyòuxiānfān
zhōnɡwúdàhài
érshānshùzǎoyǐliánɡēnbá
qǐ
yǐ
wúsuīnuòruò
jiū
kěmiǎnhuò
rǔsuīɡānɡqiánɡ
yóukǒnɡānshēnbùláo
chánɡ
一日，飓风骤起，其芦苇左右掀翻，终无大害；而杉树早已连根拔起矣！
31
第六组爱上四季
76、春
shǒu
chūnsì
shí
sū
wàn
huì
zhě
chūn
yě
qì
nuǎn
zé
jīn
yùn
shū
rì
chí
zé
yān
dì
liù
zǔ
àishànɡsì
jì
首 四 时， 苏 万 汇 者， 春 也。 气 暖 则 襟 韵 舒， 日 迟 则 烟
qì
mèi
bǎi
niǎohémínɡ
qiān
huā
jìnɡ
fā
tián
jùnjǔ
zhǐ
yú
nán
mǔ
yóu
rén
lián
pèi
yú
dōnɡ
jiāo
fēnɡ
ɡuānɡ
zhī
yàn
yóu
shǎnɡ
zhī
yú
yǐ
wéizuì
yǐ
气 媚。 百 鸟和鸣， 千 花 竞 发。 田 峻举趾 于 南 亩， 游 人 联 辔 于 东 郊。风 光 之 艳，游 赏 之 娱，以 为最矣。 77、夏
溽暑蒸人，如洪炉铸剑，谁能跃冶？须得清泉万派，茂树千章，古洞含风，阴崖积雪，空中楼阁，四面青山，镜里亭台，两行画鶾，湘帘竹簟，藤枕石床：栩栩然，蝶欤周欤，吾不得而知也。 78、秋
金风瑟瑟，红叶萧萧，孤燕排云，寒虫泣露，良用凄切。可爱者：云剑长
kōnɡjīnfēnɡsè
sè
hónɡyèxiāoxiāo
ɡūyànpáiyún
hánchónɡqì
lù
liánɡyònɡqīqiè
kě
àizhě
yúnjiànchánɡ
shuǐchénɡyuǎnpǔ
yìpiànlěnɡlún
jiǎojiǎobìluòjiān
lìnɡrénshuǎnɡrán
nánlóuqīnɡxiào
dōnɡlíchànɡ
qiū
shíchuánɡ
xǔ
xǔrán
diéyúzhōuyú
wúbùdé
érzhīyě
yīnyá
jī
xuě
kōnɡzhōnɡlóuɡé
sìmiànqīnɡshān
jìnɡ
lǐtínɡtái
liǎnɡxínɡhuà
xiānɡliánzhúdiàn
ténɡzhěn
rùshǔzhēnɡrén
rúhónɡlúzhùjiàn
shuínénɡyuèyě
xū
déqīnɡquánwànpài
màoshùqiānzhānɡ
ɡǔdònɡhánfēnɡ
xià
空，水澄远浦，一片冷轮，皎皎碧落间，令人爽然。南楼清啸，东篱畅
yǐn
yìyōurénxínɡlè
shíyě
yínchánjiǎojié
yù
lù
qīqīnɡ
sì
ɡùrénhuán
wànlǐ
yì
bì
xié
yī
èrliánɡpénɡ
dòujiǔ
lín
lí
饮，亦幽人行乐时也。
银蟾皎洁，玉露凄清，四顾人寰，万里一碧。携一二良朋，斗酒淋漓，彩毫
zònɡhénɡ
cǎiháo
yǎnɡwènchánɡé
huǐtōulínɡyàofǒu
āndéqīnɡluányì
zhǐkuàzhī
pínɡxūyuǎnyóu
zhíbāwàn
纵横，仰问嫦娥：“悔偷灵药否？”安得青銮一只跨之，凭虚远游，直八万
lízhōnɡyě
qǐnɡliú
顷琉璃中也。
32
79、冬
dōnɡsuīlónɡhánbīrén
dōnɡ
冬虽隆寒逼人，而梅白松青，装点春色；又感六花飞絮，满地琼瑶。兽炭生红，蚁酒凝绿；狐裘貂帽，银烛留宾；在尾兔毫，彩笺觅句：亦佳事也。
zhìrújùnmǎlièpínɡyuán
ɡūzhōudiàoqiǎnlài
háohuájì
mò
ɡè
zìyǒuzhì
yǐ
jiǔnínɡlǜ
húqiúdiāomào
yínzhúliúbīn
zàiwěitùháo
cǎijiānmì
jù
yì
jiāshìyě
érméibáisōnɡqīnɡzhuānɡdiǎnchūnsèyòuɡǎnliùhuāfēixùmǎndìqiónɡyáoshòutàn
shēnɡhónɡ
至如骏马猎平原，孤舟钓浅濑：豪华寂寞，各自有致。 80、雪
天公翦水，宇宙飘花，品之，有四美焉：落地无声，静也；沾衣不染，洁也；高下平均，匀也；洞窗掩映，明也。宜长松修竹，老梅片石；怪石崚?，
shēnlínyǎotiǎoyě
ɡāoxiàpínɡjūn
yúnyě
dònɡchuānɡyǎnyìnɡ
mínɡyě
yízhǎnɡsōnɡxiūzhú
lǎoméipiànshí
ɡuàishí
hánjiānɡyuǎnpǔ
duànànxiǎoqiáo
ɡǔchàcénɡluán
shū
líyōujìnɡ
lǎosǒupīɡuǎichuídiào
sāo
tiānɡōnɡjiǎnshuǐ
yǔzhòupiāohuā
pǐnzhī
yǒusìměiyān
luòdìwúshēnɡ
jìnɡyě
zhānyī
bùrǎn
jié
xuě
深林窈窕；寒江远浦，断岸小桥；古刹层峦，疏篱幽径；老叟披簑垂钓，骚
rénkuàjiǎnxúnshī
xiǎozhuóqīnɡtán
ɡāolóuchánɡxiào
chuántóucházàopiāoyān
zuòshànɡdàiméibǎzhǎn
lǎosēnɡ
duìzuò
yùnshìxiánpínɡ
pī
hèchǎnɡ
zònɡbùyuánlín
yùdiāoqiú
dēnɡlínshānshuǐ
rú
cǐjǐnɡkuànɡ
hé
人跨蹇寻诗；小酌清谈，高楼长啸；船头茶灶飘烟，座上黛眉把盏；老僧
bì
éméiqiānchǐ
对坐，韵士闲评；披鹤氅，纵步园林，御貂裘，登临山水。如此景况，何必峨嵋千尺？
33
第七组 学习这件事儿
81、奕秋学奕
弈秋，通国之善弈者也。使弈秋诲二人弈，其一人专心致志，惟弈秋之为听；一人虽听之，一心以为有鸿鹄将至，思援弓缴而射之。虽与之俱学，弗若之矣。为是其智弗若与？曰：非然也。
82、纪昌学射
甘蝇，古之善射者，彀弓而兽伏鸟下。弟子名飞卫，学射于甘蝇，而巧过其师。纪昌者，又学射于飞卫。飞卫曰：“尔先学不瞬，而后可言射矣。” 纪昌归，偃卧其妻之机下，以目承牵挺。二年之后，虽锥末倒眥，而不瞬
yě
yǐɡàofēiwèi
fēiwèiyuē
wèiyě
bìxuéshì
érhòukě
shìxiǎorú
dà
shìwēirúzhù
ér
hòuɡàowǒjìchānɡɡuī
yǎnwòqí
qī
zhī
jī
xià
yǐmùchénɡqiāntǐnɡ
èrniánzhīhòu
suīzhuīmòdǎobǎi
ér
bùshùn
shī
jìchānɡzhě
yòuxuéshèyúfēiwèi
fēiwèiyuē
ěrxiānxuébùshùn
érhòukěyánshèyǐ
ɡānyínɡ
ɡǔzhīshànshèzhě
ɡòuɡōnɡérshòufúniǎoxià
dì
zǐmínɡfēiwèi
xuéshèyúɡānyínɡ
érqiǎoɡuòqí
jìchānɡxuéshè
zhī
yǐ
wéishì
qí
zhìfúruòyǔ
yuē
fēirányě
yìrénsuītīnɡzhī
yì
xīn
yǐwéiyǒuhónɡɡǔjiānɡzhì
sīyuánɡōnɡjiǎoérshèzhī
suīyǔzhī
jùxué
fúruò
yìqiū
tōnɡɡuózhīshànyìzhěyě
shǐ
yìqiūhuìèrrényì
qí
yīrénzhuānxīnzhìzhì
wéiyìqiūzhīwéitīnɡ
yìqiūxuéyì
dì
qī
zǔ
xuéxízhèjiànshì
ér
也。以告飞卫。飞卫曰：“未也，必学视而后可，视小如大，视微如著，而后告我。”
chānɡyǐmáoxuánshīyúyǒu
nánmiànérwànɡzhī
xúnyuèzhījiān
jìndà
yě
sānniánzhīhòu
rúchēlúnyān
昌以牦悬虱于牖，南面而望之，旬月之间，浸大也；三年之后，如车轮焉。
yǐ
dǔyúwù
jiēqiūshānyě
nǎi
yǐyànjiǎozhīhú
shuòpénɡzhīɡānshèzhī
ɡuànshīzhīxīn
érxuánbùjué
yǐɡàofēiwèi
fēiwèiɡāodǎofǔyīnɡyuē
rǔ
dézhī
yǐ
以睹余物，皆丘山也。乃以燕角之弧，朔蓬之竿射之，贯虱之心而悬不绝。以告飞卫，飞卫高蹈拊膺曰：“汝得之矣。”
83、蜀鄙二僧
天下事有难易乎?为之,则难者亦易矣;不为,则易者亦难矣。人之为学有难易乎?学之,则难者亦易矣;不学,则易者亦难矣。
34
hū
xuézhī
zénánzhěyì
yì
yǐ
bùxué
zé
yìzhěyìnányǐ
tiānxiàshìyǒunányì
hū
wéizhī
zénánzhěyì
yì
yǐ
bùwéi
zé
yìzhěyìnányǐ
rénzhīwéixuéyǒunányì
shǔbǐ
èrsēnɡ
蜀之鄙，有二僧。其一贫，其一富。贫者语于富者：“吾欲之南海，何如?”富者曰：“子何恃而往?”曰：“吾一瓶—钵足矣。”富者曰：“吾数年来，欲买舟而下，犹未能也。子何恃而往!”越明年，贫者自南海还，而以告富者。富者有惭色。
西蜀之去南海,不知几千里也,僧富者不能至而贫者至焉。人之立志,顾不如蜀鄙之僧哉?
(清·彭端淑(白鹤堂诗文集)
84、师旷论学
晋平公问于师旷曰：“吾年七十，欲学，恐已暮矣。”师旷曰：“暮，何不
bǐnɡzhúhū
jìnpínɡɡōnɡwènyúshīkuànɡyuē
wúniánqī
shí
yùxué
kǒnɡyǐmùyǐ
shīkuànɡyuē
mù
hébù
pínɡɡōnɡyuē
ānyǒuwéirénchénér
xì
qíjūnhū
shīkuànɡyuē
mánɡ
ānɡǎnxì
qíjūn
shīkuànɡlùnxué
qīnɡpénɡduānshū
báihètánɡshīwénjí
bǐ
zhīsēnɡzāi
xīshǔzhīqùnánhǎi
bùzhī
jǐqiānlǐ
yě
sēnɡfùzhěbùnénɡzhìérpínzhězhìyān
rénzhī
lì
zhì
ɡùbù
rúshǔ
fùzhěyǒucánsèmǎizhōuér
xià
yóuwèinénɡyě
zǐ
héshì
érwǎnɡ
yuèmínɡnián
pínzhězìnánhǎihái
ér
yǐɡàofùzhě
fùzhěyuē
zǐ
héshì
érwǎnɡ
yuē
wú
yìpínɡ
bōzú
yǐ
fùzhě
wúshùniánlái
yù
shǔzhībǐyǒuèrsēnɡqíyīpínqíyīfùpínzhěyǔyúfùzhěwúyùzhīnánhérú
炳烛乎?\平公曰：“安有为人臣而戏其君乎?”师旷曰：“盲臣安敢戏其君乎？臣闻之，少而好学，如日出之阳；壮而好学，如日中之光；老而好学，如炳烛之明，孰与昧行乎？”平公曰：“善哉!”选自西汉刘向编《说
yuànxué
rúbǐnɡzhúzhīmínɡ
shúyǔmèixínɡhū
pínɡɡōnɡyuē
shànzāi
xuǎnzì
xīhànliúxiànɡbiān
shuō
jiànběn
hū
chénwénzhī
shǎoérhǎoxué
rú
rìchūzhīyánɡ
zhuànɡérhǎoxué
rú
rìzhōnɡzhīɡuānɡ
lǎoérhǎo
苑· 建本》）
jiàoxuéxiānɡzhǎnɡ
85、教学相长
虽有嘉肴，弗食不知其旨也；虽有至道，弗学不知其善也。是故学然后知不足，教然后知困。知不足，然后能自反也；知困，然后自强也。故曰：教学
xiānɡzhǎnɡyězú
jiàoránhòuzhīkùn
zhībùzú
ránhòunénɡzì
fǎnyě
zhīkùn
ránhòuzìqiánɡyě
ɡùyuē
jiàoxué
suīyǒujiāyáo
fú
shíbùzhī
qí
zhǐyě
suīyǒuzhìdào
fúxuébùzhī
qíshànyě
shìɡùxuéránhòuzhībù
相长也。
35
百度搜索“77cn”或“免费范文网”即可找到本站免费阅读全部范文。收藏本站方便下次阅读，免费范文网，提供经典小说综合文库小古文100篇注音版(7)在线全文阅读。
相关推荐：